Klokslag 06:00 uur word ik opgehaald door een collega die mij naar de luchthaven in Eindhoven brengt. Na een nacht met bijna geen slaap komt er een eind aan een lange tijd van voorbereiding. Mijn missie naar Bosnië en Herzegovina gaat eindelijk beginnen.
Mijn vrouw Lea en onze kinderen Daphne en Vincent zijn goed voorbereid op dit moment en zwaaien me rustig uit. In onze eigen vertrouwde omgeving hebben we in de dagen voor het vertrek al afscheid genomen.
Tijdens de rit naar Eindhoven denk ik aan het simpele feit dat ik voor lange tijd ver weg van mijn gezin gestationeerd ben. Ik bespeur een raar gevoel bij mezelf; een mix van gelatenheid en spanning voor het onbekende.
Op de luchthaven tref ik in de vertrekhal diverse collega’s die mij komen uitzwaaien. Ik krijg ook nog enkele presentjes; chocolade paaseitjes, een pennenset en een lekker geurtje. Na een korte toespraak van een hoge militair neem ik afscheid van mijn collega’s en begeef me naar de incheckbalie. De wachttijd na het inchecken is gelukkig niet al te lang. Zo rond de klok van 09:30 uur zit met zo’n twintig andere missiegangers in een militaire Hercules C-130. Even voor 10:00 uur kiest het toestel het luchtruim. Vliegen met een Hercules C-130 is absoluut niet te vergelijken met een modern passagiersvliegtuig. De herrie is een ware aanslag op je trommelvliezen. Wij krijgen voor de vlucht niet voor niets oordoppen uitgereikt. Zitten in een normale stoel is er ook niet bij. Het lijkt een beetje op hangen in een klapstoeltje tegen de romp van het toestel. Het comfort is dus ver te zoeken. Maar ja, van een militaire vlucht verwacht je dat ook niet. Om 12:40 uur landt het toestel op Sarajevo International Airport. In tegenstelling tot wat ik dacht is er weinig activiteit op de luchthaven. In de aankomsthal staat een grote delegatie Nederlandse militairen ons op te wachten. Het doet me goed om daar enkele bekende gezichten te ontmoeten.
Met de bus gaan we naar het nabij gelegen kamp Butmir waar het hoofdkwartier is gevestigd. Na de lunch volgen enkele verplichte onderdelen, waaronder het maken van een ID-kaart en het regelen van een slaapplaats voor de eerste nacht. Na het avondeten is er nog een uitgebreide briefing voor de nieuwkomers. Doodop van een lange en vooral spannende dag zoek ik mijn bed op in de slaapbarak. De slaapbarak is duidelijk voor één hooguit twee nachten aanvaardbaar. Kale boel en heel erg gehorig. Een hoestbui van iemand die enkele kamers verderop ligt is goed te horen. Tegen het ochtendgloren – zo rond 05:00 uur – word ik wakker van de oproep voor het ochtendgebed dat uit de luidsprekers van een moskee in de verte klinkt. Welkom in Bosnië en Herzegovina!