Omdat het 2e paasdag is zijn er geen opdrachten. Daarom gaan we het gebied verder verkennen. Deze keer gaan we richting Novi Travnik, wat Nieuw Travnik betekent. Er wonen zo’n 25.000 mensen. Tot de oorlog was Novi Travnik economisch voor het grootste deel afhankelijk van de fabriek Bratstvo. De wapenfabriek werd opgericht in 1949 en maakte deel uit van de militaire industrie. Op het hoogtepunt van haar bestaan telde de fabriek meer dan 7.000 werknemers. Tijdens de oorlog werd Bratstvo nagenoeg volledig uitgeschakeld.
Door het wegvallen van de fabriek is de werkloosheid in dit gebied heel erg hoog. Er is veel armoede. De aanwezigheid van een gaarkeuken voor de allerarmsten is wat dat betreft veelzeggend.
Van Novi Travnik rijden we via enkele gehuchten verder naar het dorp Sebisic, een uithoek in het gebied waar we werkzaam zijn. De hoofdweg is redelijk tot goed te noemen totdat na een splitsing de verharde weg ineens ophoudt. We rijden verder over een onverharde hobbelige weg door het bos. Zo’n kilometer voor Sebisic gaat de onverharde weg ineens over in een werkelijk perfect geasfalteerde weg die net zo snel weer ophoudt te bestaan bij het binnenrijden van het dorp. Het verloop van de weg geeft wellicht aan waar het (subsidie)geld op was. Heel merkwaardig allemaal.
Na een korte ontmoeting met de lokale vertegenwoordiger van het dorp rijden we weer terug naar Travnik.
Omdat ik nog tijd over heb besluit ik de berg Vlasic per fiets te beklimmen. Het is een mooie goedlopende klim met nagenoeg geen verkeer en schitterende vergezichten. Het kost me ongeveer 70 minuten om de top van de bergpas te bereiken. Op fietsgebied ben ik met de neus in de boter gevallen.
[foto beklimming Vlasic]
Ik heb nog maar weinig details, maar gevoelsmatig vergelijk ik de klim met de Col du Télégraphe, een beklimming in de Franse Alpen van de eerste categorie. De tolken komen niet verder dan ’the road to Vlasic’ als ik ze vraag of de bergpas een naam heeft. Road to Vlasic vind ik een beetje saaie naam voor een klim die in de Tour de France niet zou misstaan. Om die reden hernoem ik de klim tot de ‘Col de Vlasic’. Klinkt toch net ietsje beter.
Met een goede pizza en een ijsje toe krijgt deze dag een lekker einde.