Het feest kan beginnen; mijn eerste echte werkdag in Travnik.
Na de briefing ga ik met mijn vaste collega en een tolk naar het Cultureel Centrum in de stad. Op het programma staat een gesprek met een verslaggever van de federale televisie. Al bij het begin van het gesprek wordt mij duidelijk dat alle trainingen voor de missie goed aansluiten bij mijn werk. De manier waarop alles verloopt is precies zoals ik eerder beoefend heb. Over de inhoud van het gesprek kan ik verder niet uitweiden, maar ik wil wel even melden dat het een ‘constructief’ gesprek was.
Na het gesprek maak ik kennis met enkele medewerkers van de federale televisie. Een medewerker vertelt dat hij een paar jaar geleden in Nederland is geweest; in Sittard om precies te zijn. Sta je toch even met je oren te klapperen als je zelf in Sittard bent geboren en getogen. De medewerker vindt de mensen in Sittard “very nice”. Alleen de voetbalclub in Sittard stelt volgens hem niet zoveel voor. Dat de mensen in Sittard aardig zijn kan ik alleen maar bevestigen.
Vlak voor het vertrek poseer ik nog even voor een foto in de studio. Als de bezuinigingen bij Defensie mij persoonlijk treffen kan ik nog altijd nieuwslezer worden.
[foto nieuwslezer]
Bij het verlaten van het cultureel centrum zien we op een nabijgelegen plein een demonstratie van politiemensen. Ze demonstreren voor meer loon. Hoe de vork precies in de steel zit weet ik niet, maar demonstreren is je goed recht. Wat dat betreft niet anders als in Nederland.
Terug op kantoor maken we tenslotte een rapport over onze bevindingen van deze dag. Al met al een leuke eerste werkdag.