Na de briefing bespreek ik met mijn vaste collega enkele lopende zaken die voor ons van belang zijn in het gebied waar we werkzaam zijn. De planning voor de komende tijd passeert ook de revue. Tegen de middag tonen we lopend onze aanwezigheid in Travnik. Voor mij een mooie gelegenheid iets vertrouwder te raken met de stad waarin ik woon.
In het centrum is het is druk. Veel verkeer en veel voetgangers. Als je goed kijkt zie je vooral jonge en oudere mensen. De groep van middelbare leeftijd is ondervertegenwoordigd. Op de donderdag is er markt in Travnik. Het is een markt zoals je die overal tegenkomt. Ook hier kraampjes met kleding, speelgoed, leder enz. Onder een grote overkapping worden vooral groenten en fruit aan de man gebracht.
Als we de grote doorgaande weg oversteken komen we in een rustiger deel van de stad. De straten liggen er redelijk tot goed bij. De staat waarin de huizen zich bevinden verschilt enorm. Van perfect onderhouden tot volledig verwaarloosd. Ik zie bijna geen mensen in dit deel. Wel staan er op nog geen vierkante kilometer zeker 6 moskeeën. Als mijn info klopt staan in Travnik 28 moskeeën. Een echte blinkvanger is het oude Ottomaanse fort dat me zeker een bezoek waard lijkt. In het fort staat ook een minaret die sultan Mehmed II liet bouwen na de verovering van Travnik in 1463.
Bij een grote kruising in het centrum ligt een goed onderhouden moslim begraafplaats. Ernaast ligt, gescheiden door een weg, een oude vervallen begraafplaats. Op het hoogste punt staan schots en scheef nog enkele eenzame grafstenen. Zonder die grafstenen zou je haast niet beseffen dat het een begraafplaats is.
Later in de middag brengen we een bezoekje aan de “basisschool” in de buurt van ons huis. Wij willen een afspraak maken om enkele sessies Mine Risk Education te verzorgen. Ons voorstel valt in goede aarde. Op korte termijn mogen wij al voor 3 klassen sessies verzorgen. Daarna is het de bedoeling dat de andere klassen ook aan de beurt komen. Ik ga het nog druk krijgen.