Voor de eenheid van een land vind ik een koningshuis net even dat beetje meer hebben. Dat ik koningsgezind ben wil niet zeggen dat ik ook de drukte en het lawaai van Oranjefeesten opzoek. Het verslag van Koninginnedag op televisie vind ik doorgaans meer dan voldoende. Toch ontkom ik er deze keer niet aan om het Oranjefeest te vieren.
In de avond verwachten wij Bosnische, Spaanse, Bulgaarse en Oostenrijkse gasten om samen met ons Koninginnedag te vieren. Dan wil je als “Nederlandse delegatie” wel even goed voor de dag komen. Typisch Nederlandse producten als stroopwafels en drop hebben we voldoende in voorraad. Na wat laatste inkopen zijn we druk met het aankleden van het terras aan de achterzijde van ons huis. Enkele creatieve ingevingen zorgen voor een opvallend oranje feestlocatie.
Zo rond de klok van 15:00 uur pak ik nog even een sportmomentje en bedwing de “Col de Vlasic” per mountainbike. Tijdens de afdaling op de terugweg word ik overvallen door een pittige bui, maar dat kan de pret niet drukken. Tot op het bot doorweekt kom ik terug in Travnik.
Ik weet al iets meer van de klim. De col is ongeveer 14,5 km lang en voert naar een hoogte van bijna 1500 meter. Om de top te bereiken moet je ruim 1000 hoogtemeters overbruggen hetgeen neerkomt op een gemiddeld stijgingspercentage van zo’n 7%. Dus echt wel een klim waar je serieus aan de bak moet.
Het feest kan beginnen. Zo vlak na de Pasen zijn wij natuurlijk op z’n paasbest gekleed. De laatste keer dat ik een strikje om had is zeker 20 jaar geleden. Vanaf 18:00 uur komen de gasten langzaam binnendruppelen. De Spaanse gasten zijn voor deze gelegenheid gehuld in oranje t-shirts. Bij de ontvangst krijgen de gasten een stroopwafel aangeboden. Nederlandse muziek ontbreekt niet en op een grote TV tonen wij de eerder opgenomen Nederlandse uitzending van Koninginnedag. Als alle gasten gearriveerd zijn houdt onze commandant een korte speech die wordt afgesloten met: Lang leve de koningin! Hoezee! Hoezee! Hoezee! en – uiteraard – een glaasje Oranjebitter.
Juist op het moment dat de barbecue op volle toeren draait zijn de weergoden ons niet gunstig gezind. Het hemelwater komt af en toe met bakken naar beneden. Noodgedwongen zetten we het feestje binnenshuis voort. De sfeer is er gelukkig niet minder om. De taart die ik gisteren nog “Oranje Boven” noemde blijkt – hoe Nederlands – een soort tompouce te zijn die gretig aftrek vindt. Het is een gezellige boel en als de laatste gasten zijn vertrokken hebben we een voldaan gevoel.
Als Nederlander in het buitenland voel je pas echt dat je Nederlander bent! Tenminste, zo ervaar ik het.