Tijdens onze patrouille in de omgeving van Busovaca belanden we in het plaatsje Bilalovac. Bij de plaatselijke basisschool zijn zo’n twintig mannen bezig met het opknappen van het schoolgebouw. We nemen een kijkje en krijgen van de “voorman” een rondleiding.
Het is een omvangrijk project. Muren en kozijnen krijgen een nieuw laagje verf, sanitair wordt vernieuwd, lokalen en kantoren zijn voorzien van nieuwe linoleum vloeren en op de speelplaats is men druk met het plaatsen van speeltoestellen. De binnenplaats is voorzien van een nieuwe betonvloer die nog moet drogen.
Als we in het schoolgebouw met enkele mannen praten over het project nodigt het schoolhoofd ons uit een speciale gebeurtenis bij te wonen. Hij neemt ons mee richting de binnenplaats. Ik zie dat de kinderen als blijk van waardering aan de rand van de vloer een afdruk van hun hand in het nog verse beton plaatsen. Samen met de “gelukkigen” ga ik op de foto.
De mannen die het werk uitvoeren zijn buitenlandse vrijwilligers. Voor het project hebben de meeste mannen vijf dagen verlof opgenomen. Via een kerkgenootschap is ongeveer 10.000 Euro ingezameld om de school op te knappen. De werkzaamheden verlopen op rolletjes en komen morgen gereed. Het reeds uitgevoerde werk ziet er gelikt uit. Iets waar de harde werkers trots op mogen zijn.
Onze tolk vindt het een prachtig project en is zichtbaar onder de indruk. Het feit dat het juist buitenlanders zijn die dit soort activiteiten ondernemen in haar land roept bij haar gevoelens van schaamte op. Ze vindt het verschrikkelijk dat de eigen bevolking te weinig initiatief toont. Ik weet niet goed hoe ik moet reageren op de reactie van de tolk, want de vrijwilligers komen uit Nederland.