Vandaag is zo’n dag dat ik liever thuis in Schimmert ben. Als er speciale gebeurtenissen zijn wil ik daar natuurlijk bij zijn. Mijn voetbalteam, de B1 van vv Schimmert, speelt vandaag om 19:00 uur voor het kampioenschap.
Voordat ik op missie ging heeft de groep mij een onvergetelijk afscheid bezorgd. Daar sprak oprechte waardering uit. Ik vind het dus op z’n zachtst gezegd helemaal niet leuk dat ik het team deze beslissende wedstrijd niet kan coachen.
Om 19:00 uur begin ik te duimen voor de felbegeerde titel. Ik gun het de “Zonnestraaltjes Peggy en Kim” en de heren voetballers van harte. Dat ze een aardig potje kunnen voetballen hebben ze vaak genoeg laten zien. Eigenlijk kan en mag het niet fout gaan.
Even voor de klok van half tien krijg ik het langverwachte telefoontje uit Schimmert. Als ik het gesprek beantwoord hoor ik de dames en heren van de B1 uitbundig “Kampioenen Kampioenen Kampioenen” scanderen. YES, de buit is binnen.
DAMES EN HEREN VAN DE B1:
VAN HARTE GEFELICITEERD MET HET BEHALEN VAN HET KAMPIOENSCHAP.
EN BEDANKT VOOR HET MOOIE SPANDOEK.
IN ÉÉN WOORD GEWELDIG DAT JULLIE MIJ OP DEZE MANIER ERBIJ BETREKKEN.
EEN MOOIER CADEAU HAD IK MIJ OP DEZE DAG NIET KUNNEN WENSEN.
Als de verbinding wordt verbroken moet ik een traantje wegpinken.