Na het ontbijt en een briefing op het hoofdkwartier vertrek ik met drie collega’s naar Travnik, een autorit van zo’n anderhalf uur. In Travnik zal ik de komende zes maanden werken en leven. Best wel spannend. Ik ben benieuwd naar mijn nieuwe collega’s die er al enkele maanden verblijven en hoe de huisvesting is.
De rit naar Travnik is een eerste kennismaking met het Bosnische land. Het valt mij op dat veel huizen niet zijn afgewerkt. De talrijke moskeeën springen ook gelijk in het oog. Heel bijzonder vind ik de moslim begraafplaatsen. Die liggen her en der verspreid. De vergezichten, die het bergachtig landschap biedt, vind ik schitterend. Alleen jammer dat er veel rommel ligt. Dumpplaatsen van afval zorgen voor de nodige ruis in mijn gezichtsveld. Wat verder opvalt zijn de vele benzinestations. Vreemd, temeer omdat het verkeersaanbod daar absoluut niet om vraagt.
Rond het middaguur treffen wij onze nieuwe collega’s in een plaatselijk restaurant. Na een broodje en een drankje rijden we naar het huis dat de komende zes maanden mijn woonplaats is. Het strak vormgegeven huis is feitelijk een appartementencomplex. Frappant detail is de zacht roze kleur van het complex. Binnen EUFOR staat het huis niet voor niets bekend als het roze huis. De begane grond biedt plaats aan een ontvangstruimte, een spreekkamer, een koffiekamer, een kantoor voor de tolken en enkele opslagruimtes. Op de eerste etage bevinden zich onze kantoren en een briefingsruimte. De tweede en derde etage hebben elk twee appartementen met twee grote slaapkamers. Iedereen in het huis heeft dus een eigen slaapkamer. Ik krijg een kamer toegewezen op de derde etage aan de straatzijde. De inrichting met een eenvoudig bed met stalen frame, een stalen kledingkast, een bureau en een zitje met een rond salontafeltje en een gemakkelijke stoel, doet me gelijk denken aan legeringskamers op kazernes. De kamer meet ongeveer 5 bij 4 meter. Aan ruimte geen gebrek.
[foto roze huis]
Achter het appartementencomplex staat een bijgebouw in dezelfde stijl, met daarin een heus fitness centrum. Dat is natuurlijk meer dan welkom om onze conditie op peil te houden. Naast de fitness apparatuur hebben we ook de beschikking over enkele legergroene mountainbikes. Een gegeven waar ik heel blij van word, temeer omdat fietsen mijn sportieve passie is. Na het inrichten van de kamers worden we rondgeleid in het complex en bijgepraat over de huisregels. Verder doen we rustig aan. In de avond nuttigen wij een diner en een drankje in het centrum van Travnik. Tegen 23:00 uur lig ik in het bed dat de komende zes maanden het mijne is.