Door een staking in het onderwijs gaan de geplande lessen Mine Risk Education vandaag niet door. Een beetje jammer, dat wel, maar de stralende zon aan de strak blauwe hemel nodigt natuurlijk wel uit om er lekker op uit te gaan.
Tijdens onze patrouille stap ik in het dorpje Karkaula op een hoger punt even uit de auto om te genieten van het uitzicht. Fietsende kinderen passeren mij en suizen met duizelingwekkende snelheid naar beneden. Even later komt een vrouw in mijn richting lopen. Ze vraagt me: “Sprechen Sie Deutsch?” Ik lach haar toe en zeg dat Duits geen enkel probleem is. Er volgt een interessant gesprek met de vrouw die ontzettend goed Duits spreekt. In 1991 vluchtte ze voor de oorlog samen met haar ouders naar Duitsland. Na de oorlog keerde ze, met een mooie vertrekpremie van de Duitse staat, weer terug naar haar vaderland. Ze trouwde en kwam terecht in Karkaula. Ze woont hier met haar man en drie kinderen en een vierde kind verwacht ze binnen enkele dagen.
Ze spreekt vrijuit over haar leven in Karkaula. Het gezin heeft geen enkele vaste bron van inkomen. Haar man is werkloos en het lukt hem niet om een baan te krijgen. Er zijn simpelweg geen banen beschikbaar. Zo af en toe kan haar man een klusje doen voor wat geld, maar een structureel inkomen zit er vooralsnog niet in. Ze ziet de toekomst daarom somber in en vindt het achteraf jammer dat het gezin niet in Duitsland is gebleven.
Het gezin kan geen enkel beroep doen op de sociale zekerheid. Bijstand zit er niet in en kinderbijslag kennen ze hier helemaal niet. Als de vrouw alleenstaande moeder was geweest had ze wel recht op een uitkering. Hoe vreemd kan het zijn!?
Een ziektekostenverzekering kan het gezin zich niet veroorloven. Een consult bij de dokter of een controle bij de tandarts zit er niet in. Voor urgente gevallen moet het gezin naar het ziekenhuis in Travnik. En daar gaan ze liever niet naar toe. De vrouw vergelijkt dat ziekenhuis zelfs met een slachthuis. Dat laatste lijkt me wat overdreven en plaats die opmerking in de categorie ‘onbekend maakt onbemind’.
De jongste zoon van het gezin is 8 jaar en is een vrolijk kereltje. De aanwezigheid van twee militairen vindt hij interessant. Ik ga met hem op de foto en geef hem de appel die ik voor onderweg had meegenomen. Hij is er blij mee en dat doet mij deugd.