Het weer is bar en boos. Volgens mij regent het aan een stuk sinds gisteravond. De bergtoppen die ik vanaf mijn kamer kan zien zijn zelfs bedekt met sneeuw.
Vandaag is het officiëel de Dag van Europa. We hebben een uitnodiging gekregen van een stichting om in de ochtend aanwezig te zijn bij de onthulling van een standbeeld van een witte duif in het centrum van Travnik. De uitnodiging ging gepaard met het verzoek om de grote Europese vlag mee te nemen die aan de voorgevel van ons huis hangt. De organisatie wil de vlag even lenen om de entourage een Europees tintje te geven.
Ter plaatse geven we de vlag aan iemand van de organisatie die meteen opdracht geeft om de vlag op te hangen achter het beeld van de witte duif. Terwijl enkele mannen daarmee bezig zijn hebben wij in het clublokaal van de plaatselijke postduivenclub een ontmoeting met iemand van de organiserende stichting. Van het kopje koffie dat ik tijdens het gesprek krijg aangeboden draait mijn maag 10 keer rond. De lepel blijft met gemak staan in de suiker die tot halverwege het kopje reikt.
Onze interesse gaat uit naar het doel en de achtergrond van de stichting. De stichting zet zich in voor het welzijn van de jongste generaties in Travnik zonder onderscheid te maken tussen de etnische groepen. De witte duif staat symbool voor vrede, liefde en hoop. Het hele verhaal klinkt ons als muziek in de oren.
Als we na het gesprek naar buiten gaan zie ik dat de mannen nog steeds in de weer zijn met de vlag. Op een afstandje zien de inspanningen van de mannen erg klungelig en lachwekkend uit. Na een half uur vinden ze het welletjes. De witte duif is in afwachting van de onthulling met een wit doek “ingepakt” en de vlaggen van Europa en Bosnië Herzegovina hangen er op de achtergrond een beetje troosteloos bij.
Het officiële gedeelte begint met het loslaten van zo’n 100 duiven. Na de onthulling van de witte duif volgen nog wat toespraken en enkele optredens van jeugd in traditionele kleding. Ondanks het slechte weer een prachtig begin van een nieuwe werkweek.